Hastalık

Şeb-i yeldâyı müneccimle muvakkit ne bilir?
Mübtelâ-yı gâma sor kim giceler kaç saat! (Sâbit)

Belki de dünyevi manada en büyük zenginliğimiz sağlığımızdır, ama kaçımız sağlığımızın kıymetini biliriz? Sağlık, gerçekten paha biçilmez bir nimettir, onu korumanın tek yolu, ruh ve bedene bakım yapmaktır. Çoğu zaman, maddi şeylerin derdine düşmemiz sebebiyle sağlığımızdan oluruz. Yeniden kazanmak için de peşinde koştuğumuz parayı pulu sarf ederiz.
Vücudun iç ortamını sabit tutabilme (homeostazis) yeteneğini sekteye uğratan ve dinamik dengesini bozan uzun süreli değişiklikler, hastalık olarak tanımlanır. Hastalıklar, çeşitli iç ve dış faktörlerin etkisiyle oluşabildiği gibi, genetik ve yapısal bazı eksikliklerden ve kusurlardan da kaynaklanabilmektedir.
İnsan vücudu bir enerji kütlesi olarak algılanırsa; vücutta dolaşan enerjinin dengede olması sağlıklı olmak, dengenin çeşitli sebeplerle bozulması ise hastalık olarak kabul edilebilir. Hastalık bir enerji bozulmasıdır. Dört bin yıllık Çin tıbbına göre, tüm hastalıkların sebebi zihinseldir. Hastalıklar önce enerji seviyesinde başlayıp daha sonra bedene yansır. Psikosomatik kelimesiyle anlatılmak istenen de bu durumdur. Kanser siz kendinizi yok etmek istediğiniz için ortaya çıkmıştır. Tedavinin ilk şartı, sizin hayattan keyif almaya başlamanız ve yaşamak istemenizdir! Dolayısıyla her hastalığı enerji terimleri üzerinden tanımlamak ve iyileştirmek mümkündür. Bunun üzerine hiçbir şekilde gidilmedi. Hasta edici uygarlık ise, kendi tedavisini yine kendi yöntemleriyle, biyomedikal tıp üzerinden çözmeye girişmiştir.
Günümüzde ölüm ve hastalık, modern hayatın akışını bozan, yok edilmesi gereken, eğer edilemiyorsa gözlerden uzak tutulması gereken unsurlar olarak görülmektedir. Modern tıbba göre hastalık, “makina”nın arızalanmasıdır. Makinada bir arıza meydana gelmişse, bunun altında yatan sebep araştırılır. Yani etyolojisine bakılır. Sonra bu hastalığın patofizyolojisi, yani oluş mekânizması değerlendirilir. Yalnızca görünen nedenler araştırılır. Hayat dediğimiz karmaşık serüvende yolunda gitmeyen neler vardır, bunlar hiç sorgulanmaz. Ya da, bu hastalıkla imtihan edilip edilmediğimiz hiç sorgulanmaz, hastalıkla bize hatırlatılmak istenen nedir, hastalığın bize bir mesajı mı var soruları hiç akla getirilmez!
İslam’da, sağlık da, hastalık da Yaratıcı’nın takdiri olarak kabul edilir. Ya hediyedir, ya da imtihan vesilesi! İnsan hasta olduğu zaman, üzerine bir melal çöker ve o melalin sahibi de Cenab-ı Hakk’tır. Hastalık bir zayıflık, ölüm ise nihai bir başarısızlık olarak telakki edilmemelidir. Iztıraplar bizi insan kılar. Esas problem, hastalığı bir bela olarak, bir felaket olarak yorumlamaktır. Kadim kültürümüzde hastalık, Cenab-ı Allah’ın kuluna verdiği bir imtihan olarak algılanırdı. Tabii ki şifa aranırdı ama, şifadan önce sabır aranırdı!
Hastalıkları düşman, hastalık etkenlerini ise düşman askeri olarak gören çarpık anlayış sayesinde, içinden geldiğimiz doğal canlı örtüsünü de kendimize düşman etmeyi başardık. Halbuki, hayatın tamamı karşılıklı iyi geçinme ve faydalanma (simbiyoz) üzerine kuruludur.
Neden hasta oluyoruz sorusuna, aşağıdaki cevapları sıralayabiliriz:
Stresten korunma yollarını yeterince özümseyemeyip, muhabbetsiz bir hayat tarzı ve manevî yoksunluklar içerisinde boğuşarak, doku ve hücrelerimizin hasarlanmasına sebep olmak. Kendisine ve insanlara güven duygusunu kaybeden insanların, önce psikolojik, ardından da psikosomatik hastalıklara yakalanması kaçınılmaz olacaktır. Stresli haberlerin, beyinde stres tepkilerini harekete geçirdiği ve uzun dönemde bütün vücut fizyolojisini bozarak, yüksek tansiyon gibi birçok hastalığa zemin hazırladığı bilinmektedir. Endişelendirecek şeyler yerine mutlu edecek şeylere odaklanmak önemli! Bu dünyada sahip olunabilecek en büyük nimet, huzurdur.
Hayatı yaşamayı zorlaştıran her türlü düşünce ve saplantıdan uzaklaşılmaya çalışılmalıdır. Aşırı sağlıklı olma çabaları, zararlı etkenlerden korunma saplantıları gevşetilmek zorundadır. Hasta ancak hayatın yaşamaya değer güzel bir deneyim olduğunu idrak edebildiği zaman, iyileşme süreci başlamış demektir.
Gözümüzün ve midemizin doymasına zemin hazırlayacak bir hayat tarzımız olmadığı için, robot gibi çalışmak zorunda kalmak, hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışırken, hemen yarın ölebileceğimizin hiç aklımıza gelmemesi ne büyük tenakuz!
İçtiğimiz sudan, yediğimiz yiyeceklerden, soluduğumuz havaya kadar her şeydeki kirlilik. En önemlisi, insani ilişkilerimizdeki kirlilik ve sunilik! Hava kirliliği, sudaki ağır metaller ve çevremizi kuşatmış elektronik ve manyetik kirlilik ve radyasyon. Trafik, şehrin gürültüsü, beton yığını kentler! Hepsi de insan fıtratına aykırı!
Fast food, rafineri gıdalar ve katkı maddeli yiyecekler, tatlandırıcılar, beyazlatılmış unlu gıdalar ve beyaz şeker, tuz ve katı yağlar, hormonlu gıdalar, sigara, alkol, uyuşturucu… Hepsi köşebaşlarını kesmiş birer canavar!
Hareketli birer varlık olarak yaratılmamıza rağmen, nerede ise hareketsiz bir hayat tarzını benimseyerek, tembellik, uyuşukluk ve pısırıklıkla savunma sistemimizin iflâsına zemin hazırlamak. Modern hayatın ortaya çıkardığı; yürümeyen, çalışmayan ve bedenini kullanmayan, yağlı, göbekli, yumuşak dokulu, ince bacaklı ve kaba yüzlü, bitmez bir koşunun pençesinde zamanla yarışan stresli insan tipi, hastalıklara alabildiğine açıktır.
Hastalıklar ve hastalığa sebep olan faktörler genel bir bakış açısıyla ele alınmamalıdır, çünkü her hastanın, her hastalığın kendine özel çevresel şartları vardır. Eğitimsizlik, kötü hayat şartları, sağlıksız işyerleri, olumsuz bir sosyal ve ekonomik yapı, işsizlik, ekolojik problemler gibi pek çok faktör hastalıklarda rol oynar. Dolayısıyla, hastalık yok, hasta vardır kuralı her zaman geçerlidir.
Hastayı doğal ortamından koparmadan, vücudun hastalık üzerindeki etkisini ve doğal seyrini tamamlaması beklenmelidir. Canlı beden, karmaşık ve son derece gelişkin özdüzenleme özelliği olan bir sistemdir. Spontan iyileşme hali, hastalığa ve vücudun bağışıklık sisteminin güçlüğüne bağlı olarak değişebilirken, sanıldığından çok daha fazla oranda gerçekleşmektedir. Bu durumda hekime düşense, sadece vücudun tedavi edici gücüne yardımcı olmaktır.
Hastalığın doğal yeri hastaneler değil ailedir. Bir kişi ailesi ile yaşıyorsa hastalıkla mücadele gücü başka, yalnızsa çok başka olur. İçten bakımın yumuşaklığı, bağlılık gösterilmesi, samimi iyileştirme arzusu, hastalığa karşı mücadele eden kişiye en büyük yardımı sunar. Bu nedenle soğuk klinik ve hastaneler çoğu zaman gereksizdir, çünkü doktorun hastalığa değil hastaya yardım etmesi gerekmektedir ve bu nedenle onun görevi hastanın ve hastalığın doğasını bozmadan hizmet etmektir.
Mutlak son göründüğü halde, hastayı biraz daha yaşatmak adına bir hastanenin yoğun bakım servisine emanet etmediğinde, sanki aile de, üzerine düşen sorumluğu yerine getirmemiş gibi hissediyor veya öyle hissettiriliyor.
Sözün özü, sağlık, bize bir başkasının hediye edeceği bir olgu değil, bizim sahip çıkmamız gereken en büyük değerimizdir. Bu gerçeği unutmayalım ve yarınları beklemeden bugünden kendimize bakmaya başlayalım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s