Yaşlılık

İhtiyarlarda maziyi görürüz;
halbuki iyi baksak, istikbalimizi görürdük (Cenap Şahabettin)

Yaşlanma, hayat boyunca meydana gelen bedensel, ruhsal ve manevi değişimler ile birlikte, doğumla başlayan ve ölümle sona eren gelişim sürecini ifade eder. Başka bir deyişle yaşlanma, ölümle sonuçlanacak biçimde, canlılık etkinliklerinin azalması şeklinde tanımlanabilir. Dünyaya geldiğimiz gün, bir yandan yaşamaya, bir yandan da ölmeye başlarız! Çünkü insan doğar doğmaz yaşlanmaya başlamaktadır. Başka bir deyişle, doğduk doğalı yaşlanmaktayız. Örnek vermek gerekirse; beyin ve göz hücreleri, doğumdan itibaren eskimeye başlar.
Kainatta hiçbir şey bir anda olmaz, her şeyin kademeli ve belirli süreçlerden geçerek, yani tedricen oluştuğu gözlenir. Doğumla başlayan ve ölüme doğru giden biyolojik yolculuğumuzda da, kademeli bir değişim geçirmekteyiz. Bu süreçte, vücudumuz belirli bir olgunluğa erişir, bir noktadan sonra ise ölüme doğru değişim başlar. Yaşlanmayı, sadece orta yaştan sonra ölmeye doğru işleyen bir süreç olarak düşünmemek lazımdır. Yaşlanma, eskime, canlı-cansız bütün varlıkların kaderidir. İnsan farkında olmasa da, zaman ölümün lehine işlemektedir.
İnsanın tabiatı gereği; doğacağı, olgunlaşacağı ve öleceği kabulüne karşılık, günümüz insanı çoğunlukla bu gerçeği kabul etmemekte, insanlar, genç bir vücuda sahip olabilmek ve yaşlanmayı mümkün olduğu kadar geciktirmek, zamanın izlerini silmek için çok değişik arayışlara itilmektedir. Tabii ki bu isteklerin de, tüketici kültüründe yer almak ve gerekli harcamaları yapmak şeklinde bir bedeli olacaktır. İki insan çeşidi çok kötüdür: Biri gençliğe özenen yaşlı, diğeri ise, yaşlılığa özenen genç.
Hayatın mevsimleri olduğunu ve yaşlılığın tedavi edilmesi gereken bir mevsim olarak değerlendirilmemesi gerektiğini kabullenemiyoruz. Hayatın akışı içersinde, her yaşın kendine göre birçok özellikleri ve güzellikleri vardır. Yaşlılığın, sadece güçlük ve zorlukların olduğu bir dönem değil, hoş yanlarının da olduğu bir hayat kesiti olduğunu düşünmek, yaşlıyı mutlu edecektir, ruhundaki fırtınaları dindirecektir. Hayattan çok şey istemeyeceğiz, bize verdiklerinin kıymetini bileceğiz. İnsan için önemli olan, ecel vakti gelip çatana dek anlamlı bir hayatın izini sürmektir.
Yaşlılıkta zeka parlaklığı azalır, yeni şeyler öğrenmek zorlaşır, hafıza zayıflar, girişim ruhu ve ataklığı geriler. Bilgelik ve ağırbaşlılık belirginleşir, mantıklı ve doğru düşünme daha sağlıklıdır, muhakeme güçlüdür, isabetli hükümlere daha kolay varılır. Demek ki yaşla kaybolan kabiliyetlerin yanında, önemli kazanımlar da varsa, kişi keyifli bir yaşlılık geçirebilir.
Yaşlılarda saçın ağarması ile beraber ruh da ağarmaya başlamaktadır. Yalnızlık duygusu, yaşlı bir insanın en önemli psikososyal problemidir. Ölüme yaklaşmakta olan bir ihtiyarı rahatlatan en önemli şeyler, aile-çevre desteği ve iyi bir hayat felsefesidir. Gerçekçi hayat felsefesine sahip olan insan, en ufak şeylerden bile mutlu olabilir. Kendisini yalnız hissetmeyen, ailesinin, çocuklarının, yakınlarının yanında olacağını düşünen yaşlı birey, kendisini çok daha güçlü hissedecektir.
Bu zaman dilimi, aynı zamanda içe dönüş ile, duyguların sakinleşmesinin yaşandığı bir dönemdir. Bu özellikleri açısından bakıldığında, yaşlılığın ürkülen, korkulan, kaygıyla beklenen bir mevsim olmaktan çok, bilgelik ve üretkenlik özellikleriyle, toplum açısından ne kadar önemli bir dönem olduğu görülmektedir. Bilge sözüyle; doyumlu, kendisiyle barışık, olgun ve kamil insan anlatılmaktadır. Yaşlılık, bilge olmayana, bolluk içinde yaşasa bile ağır gelir. “Alimin kocası koç olur, cahilin kocası heç olur” atasözümüz bu gerçeği veciz bir şekilde özetlemektedir. Bu çağın en önemli tehlikelerinden birisi, umudun yitirilmesi ve ölüm korkusudur.
Maneviyat ve din, yaşlılıkta ruh sağlığımızı destekler. İbadet edenlerin, yaşlılık ve ölüm konularında kendilerini daha iyi hissettikleri anlaşılmıştır. Birey, din sayesinde yalnız olmadığını hisseder. Kendini yaratan bir Güc’ün var olduğunu ve o Güc’ün, her konuda kendisine yardım edebileceğini düşünür.
Yapılan araştırmalar, beynin yeni şeyler öğrenmesinin uyarıcı bir etki yaptığı ve hücre yaşlanmasını yavaşlattığını göstermektedir. Gücü nispetinde çalışan, üreten, düşünen, henüz ideal ve planları bitmemiş olan insanların yaşlılık dönemi daha dinç ve daha canlı geçmekte, hastalıklar karşısında da daha dayanıklı olmaktadırlar. Yaşlıları oturdukları yerden kaldırmayarak, yapmak istedikleri her şeye, “sen dur, ben yaparım” denirse, işe yaramadıkları ve lüzumsuz bir hayat yaşadıkları hissine kapılabilirler. Halbuki, onlardan bir şeyler istemek, basit taleplerde bulunmak, onlara hala ihtiyaç duyulduğunu hissettirmek, onlar için pozitif bir enerji ve motivasyon olacaktır.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s