Acemi Evliya!

Vakt-i zamanında acemi bir evliya varmış. Bir gün müritleri ile sohbet ederken, içinden; “müridan”a bir keramet gösterelim de, şeyhlerine itimatları kuvvetlensin diye geçirmiş. İleride bütün azameti ile gölgesini yaymış olan ulu çınara dönerek; “Ya şecer! Gel berû” diye seslenmiş. Bir zaman geçmesine rağmen ağaçta herhangi bir hareket-bereket olmayınca, hazret istifini hiç bozmadan yerinden doğrulmuş ve “Evliya kısmısında gönül, kibir, gurur, benlik olmaz, sen gelmezsen biz varırız!” deyip yürümüş.